وَ سَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَاباً طَهُوراً

هر چه دارم از تو دارم!

namash-ensan-bud — Tue, 20 Nov 2007 12:06:18 GMT

اي خدايي كه برام تو شبا فانوسي

هول مي شم وقتي تو منو مي بوسي

ظهر دوشنبه 21 آبان

سلام آقاي شفق، راستش آقاي رجب سلماني كامنت گذاشتن براي وبلاگمون كه با اين شماره ها تماس بگيريم؛

_ اسم وبلاگتون چي بود؟

نامش انسان بود.

_ يه مكث كوتاه، اسم و فاميلي تون؟ آدرس؟ تلفن؟

{مكالمه بين من وسوسن}: فك كنم ميخواستن ليستي از همه وبلاگاي تسنيمي داشته باشن، ولي نمي دونم چرا يهو يه حسي اومد سراغم، دعا كن سوسن...

صبح چهارشنبه 23 آبان

_ خانم صمدي؟

_ نخير آقا اشتباه گرفتين؛ آهان من توكلي هستم برا وبلاگ تماس گرفتين؟

{صداي قلبمو ميشنيدم}

_ بله، براي وبلاگتون شنبه تشریف بيارين سالن وزارت كشور به خانم صمدي هم بگين بيان.

_ يعني چي؟؟

_ _ هنوز مشخص نيست، شنبه مشخص ميشه.

{مكالمه من و سوسن}: يعني منظورش چي بود كه هنوز مشخص نيس! شايد مي خواستن به ما نگن! آخه گفته بودن اسم وبلاگا مشخص شده، خب حتما هنوز كاملاٌ معلوم نشده، شنبه مشخص ميشه ديگه. تو فقط دعا كن...

ظهر شنبه 26 آبان

_ خانم صمدي؟

_ بفرمائین؟

_ امروز حتما ساعت 4:30 با خانم توكلي تو سالن حضور داشته باشين. {فقط همين!}

{مكالمه من و سوسن}: كاش فقط خدا نا اميدمون نكنه...

انقد مطمئن نشده بوديم كه زبوني به هم تبريك بگيم شايد يه جورايي مي ترسيديم كه نكنه اينا همش خياله و موقع اعلام نتايج...

ولي تو همه جمله هامون اميد بود. بچه ها مي گفتند حسشون ميگه كه وبلاگ ما انتخاب ميشه ميگفتند اين حسي_ كه از روزاي اول ماه رمضون داشتند...

وقتی وارد سالن شدم آقای هنر بخش رو دیدم گفت: خانم کوچکی تماس گرفته گفته هرچی با شما تماس میگیره گوشیتون خاموشه...

براش جای سوال بود... ولی برای من یه نشونه دیگه که اضطرابمو بیشتر میکرد...

...

مراسم شروع شد.

خيلي دوست داشتیم حواسمون جمع مراسم باشه ولي نمي شد.

سوسن و نیلوفر رو نگا کردم چشماشون برق میزد. گفتم به بقيه چيزي نگیم هنوز كه معلوم نيست.

سخنراني مهمونها تموم شد. قرعه كشي انجام شد اسم مائده بنابي با دست بنفشه رافعي گوينده شبهاي فيروزه اي در اومد. همه از رو صندلي پريديم بالا و بهم تبريك گفتيم!

يكي از بچه هاي حلقه وب( آقای اثیری) اومد پيشم؛

_ سلام خانم توكلي، اولاً كه تبريك ميگم دوماً هم التماس دعا !

خدايا! برق چشماي نيلوفر چند برابر شد و اضطراب من و سوسن افزون تر. نيلو به درسا و فهيمه و آبجيم گفت. همه تبريك ميگفتن ولي باز هم ما باور نداشتیم.

حالا ديگه دستام هم مي لرزيد. بدنم يخ كرده بود. استرس تو چهره ی سوسن مشخص بود...

پريسا از اون طرف با صورت خيس اومد پيشمون داشت گريه مي كرد خوشحال بود برا مائده، منم خوشحال بودم براش ولي انگار تموم وجودم قفل شده بود نميتونستم حرف بزنم فقط نگاش ميكردم. نيلوفر گفت: وبلاگ مرضيه و سوسن هم برنده شده!

پريسا بهت زده نگام كرد و گفت: آره مرضيه؟!... نمي تونستم جواب بدم... لبخند زدم... پريسا رو بغل كردم. بغض كرده بودم. پريسا گريه ميكرد ولي من نمي تونستم گريه كنم... بازهم باورم نميشد...

احسان خواجه اميري و محمد عليزاده هم ترانه هاشون پخش شد.

اركيده اومد كنارمون داشت از خوشحاليش به خاطر برنده شدن مائده مي گفت كه نيلوفر بهش گفت: مرضيه و سوسن هم برنده شدن! اركيده نگام كرد. اشكاش مثل بارون رو صورتش ريخت. بغلش كردم ولي بازم نتونستم بگم آره ما هم برنده شديم...

آقاي ختايي اومد دوربين عكاسي رو بده و دوربين فيلمبرداري رو بگيره، نيلوفر بهش گفت: بذارين مرضيه رفت رو سن ازش عكس بگيرين!

ولی ما باز هم...

چند لحظه بعد خانم قرباني اومد پيشمون و نشست رديف جلويي ما كنار عطيه و ريحانه. بعد از اينكه با هم سلام عليك كرديم گفت: مرضيه توكلي تويي نه؟ وبلاگت برنده شده!

نگا به سوسن كردم، پس چرا اعلام نمي كنن؟ يعني اينا حقيقت داره؟!

يکدفعه خانم قرباني گفت: نمي دونم مطمئن نيستم فك ميكنم شما برنده شده باشين.

ديگه نمي تونستيم تحمل كنيم،درسا گريه ميكرد سوسن دل تو دلش نبود دلارام مطمئن بود كه ما برنده شديم!

نيما رئيسي اعلام كرد نوبت معرفي برگزيدگان و آقاي حسيني گفت: وبلاگ برگزيده "هل اتي".

منتظر اعلام وبلاگ بعدي بودیم كه برگزيده بخش بعدي اعلام شد.

تا اينكه نوبت به معرفي بـرتـرين هـا رسيد...

در بخش وبلاگ نويسي:

{ميدونم كه اينجا نفس همه مون تو سينه حبس شده بود...}

خانم ها "سـوسن صمـدي" و" مرضيـه توكلـي" از تهران.

بغض سوسن ترکید. گریه می کرد...من سرمو گرفتم بين دستامو نشستم. بچه ها همه افتادند رومو با صداي بلند گريه ميكردند.

آقاي حسيني: حالا اونجا همديگرو بغل كردن خانم پاشو بيا هديه تو بگير. واي چه گريه اي ميكنن!

آقای رئیـسی: ببینین خانوما چقدر هوای همدیگرو دارن! حالا اگه یه آقا برنده شده بود...

با هم بلند شدیم، رفتيم به طرف سن. هر دومون هنوز تو بهت بودیم... من که به واقع زبونم بند اومده بود. نمي تونستم هيچ حرفي بزنم.

بعد از آقاي رئيسي نفر اول دكتر گيل آبادي بودند فقط تونستیم بگیم، ممنون آقاي دكتر. من لوح رو از مهندس ضرغامي گرفتم و در جواب تمجيد و تشكرهاي ايشون هم فقط تونستم بگم باعث افتخاره ايشالا... كه لايقش باشيم.

از دكتر خجسته و آقاي خادم و آقاي حسيني هم تشكر كردیم.

رفتم پايين سن تا سوسن هم بياد با هم بريم، که بواسطه جمله اقاي حسيني (انگار نه انگار با هم مينوشتند لوح رو گرفت و رفت!) تازه متوجه شدم كه لوح مال دوتاييمون بوده! ايستادم،سوسن اومد لوح رو دادم بهش و رفتيم پايين سن.

مليكا اومد جلو بهمون تبريك گفت و عكس گرفت بعد هم آقاي منتظري.

اولين نفري كه پايين سن ديدم،خانم فراهاني بود با چشماي قرمز..{هيچوقت اين صحنه يادم نميره}

هنوز تو بغلش بودم كه بچه ها رو ديدم، همه با شتاب و گريون به سمتمون ميومدند...

لحظه هاي تكرار نشدني بود براي همه مون. لحظه هاي پاك و خالص...

لحظه هايي كه همه در اوج شادي اشك مي ريختيم...

خدایا شکرت!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من همون خاك سياهم

به ضريح دستات

دخيـل بستـه نگاهم

من همـون مـونده از آدم

رو سيــاهــم

بنده ی كوچيك راهم

مونده رو تن فردا

بلور ریشه دستات

من با توام، تو با من

تو حرير نيلوفر چشمات

نه آفتابي، نه مهتابي

يخ و سرما راه نداره

دلاي سرگردون ديروز

تو آسمون اينجا ماه نداره

در ٍ اين خونه ی خاكي

ريشه كرده نيلوفر پاكي

نه از زمين، از خدا مونده

خط كوبش رو دل چاكي

خداي نيلوفري!

دوست دارم باهات بمونم

با لباي كويريم از تو بخونم...

از اوج آسمـونت،

از صحن كهكشونت

كنارت فرشته، آروم و لب بسته بمونم...

خداي نيلوفري!

مي شه روبروم بشيني؟!

حرفاي نگفتمو، تو چشام زلال ببيني؟‌!

دل من گرفته از من

به خدا كه رو سياهم

دل تو خيلي بزرگه

به دلت بستـه نگاهـم...

دکتر شهرام گیل آبادی

.:: استقبال بی نظیر هموطنان از دومین جشنواره قرآنی تسنیـم ::.

هنوز فرصت هست...

namash-ensan-bud — Wed, 07 Nov 2007 13:40:18 GMT

هنوز آخرين‌ جمله‌ ی خدا

توي‌ گوشم‌ زنگ‌ مي‌زند:

«از قلب‌ كوچك‌ تو تا من

‌ يـك‌ راه‌ مستقیم‌ است ،

اگر گم‌ شدي‌ از اين‌ راه‌ بيا!»

این یک ماه شاید فرصت خوبی شد برای بهتر فکر کردن و یه تلنگر کوچیک برای یادآوری چیزهای خیلی بزرگ...

چیزهای بزرگی که شاید از سر عادت و بدون اینکه حتی خودمون متوجه بشیم فراموش شده بودن.

اما حالا که تسنیـم بهونه ی قشنگی شد برای یادآوری تموم اون فراموشی ها، تا بتونیم بیشتر روی آیاتش فکر کنیم و برکت وجودشون رو توی لحظه لحظه هامون حس کنیم، دیگه دلمون نمی خواد این همـه خـوبی و زیبـایی رو از دست بدیـم...

میخوایم تک تک کلمه هاشو نفس بکشیم،

باهاشون زندگی کنیم...

و تهِ تهِ همـه ی این ها، خـودشو بفهمیم...

اینجا،

آفتاب همواره در سر زدن است

بهار همواره در رسیدن،

و دل مدام در فهمیدن!

اینجـا هم چنان :

نامـش/ انسـان/ بـود...

"یـــا عـــلی"

.:: اختتامیه دومین جشنواره قرآنی تسنیـم ::.

کاشکی عطر نفس فرشته‌ها، این دل عاشقو مبتلا کنه!

namash-ensan-bud — Fri, 12 Oct 2007 17:46:18 GMT

« خــداحــافظ ، ای مـاه بـزرگ خــدا »

خـــــداحـــافـــظ ، ای هـمــســـایــه ی دل هــــا

خداحافظ، ای بـزرگ ترین هم نشیــن زمـان ها

خداحافظ، ای ستــار العیوب و ای غــافر الذنوب

خداحافظ ای ماهی که با اومدنت بدیها از ما دور و خوبیها به برکتت نصیبمون شد...

خداحافظ ای ماهی که پیش از اومدن محبوب و قبل از رفتن مایه ی حزن و اندوهی...

خداحافظی میکنیم از تو و از فضیلت و عظمتت

و از برکات روزهای گذشتت که از مـا قطـع شـد...

خداحافظ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مبادا‌ فرشته ‌هات‌ دستِ‌ خالي‌ برگردن...

فرشته ‌ها اومدن پايين.

همه‌ جا پُر از فرشته‌ ست...

از كنارت‌ كه‌ رد مي‌شن، مي‌فهمي؟!

اسمت رو كـه‌ صـدا مي ‌‌زنن، مي‌شنـوي؟!

دستشونو‌ كه‌ رو شونت‌ مي‌ذارن، حس‌ مي‌کنی؟!

راستي!

حياط‌ خلوت‌ دلتو آب‌ و جارو كردي؟!

دعـاهاتو آمـاده‌ گذاشتي؟!

آرزو هاتو مرور كردي؟!

مي‌ دوني‌ كه‌، امشب‌ به‌ تو ام‌ سر مي‌‌زنن؟!

ميـان و برات‌ سوغـاتي‌ ميـارن، پيـرهن‌ تازت رو !

خـدا كـنه، يه‌ هـوا بــزرگ‌ شـده‌ باشـي...

ميان و چهار گوشه ی‌ دلتو نـور و گـلاب‌ مي ‌پاشن!

ميان و تو‌ دستاشون‌ دعاي‌ مستجاب‌ شـده‌ و عشقه!
مبادا بيـان و تو نباشي...

مبادا درِ‌ دلتو بسته‌ باشي...

مبادا در بـزنن و تـو نفهـمـي...

مبادا...

كوچه ی‌ دلتو چراغوني‌ كن.

دمِ‌ در بشين‌... و منتظـر بـاش!

فرشته‌ها ميان. فرشته‌ها حتماً‌ ميان.

^{^{"عرفان نظرآهاری"}}

خدا اون سو منتظره !

مبادا‌ فرشته‌هات‌ دستِ‌ خالي‌ برگردن...

سفره ی خدا گسترده شد، از این سر جهان تا اون سوی هستی...

آدما اومدن و رفتن،بعضیا گرسنه اومدن و گرسنه رفتن...

بعضیا سر این سفره نشستن و لقمه ای نور برداشتن

و جهان از برکت همون لقمه روشن شد.

بعضی تکه ای عشق برداشتن و جهان از همون تکه عشق رونق گرفت.

بعضی دیگه جرعه ای هدایت نوشیدن و هرکسی اونا رو دید چنان سرمست شد

که تا انتهای بهشت دوید...

سفره ی خدا پهن است، هنوز...

خدایا !

با اتمام ماه گناهانمون رو هم محو و نابود کن...

عید همگی مبارک!

"یاعلی"

هر کی چشماشو نبست، خــدا رو دید...!

namash-ensan-bud — Sun, 07 Oct 2007 18:11:18 GMT

اگر روزی دلم گرفت یادم باشد،
که خدای من اینجاست؛ همین نزدیکی ها...
و من،

تنها نیستم...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بهش گفتم: دلم خیلی گرفته...
گفت: "لاتقنطوا من رحمة الله"
.:: از رحمت خدا نا امید نشید (زمر/53) ::.

گفتم: آخه هیشکی نمی‌دونه تو دلم چی می‌گذره.
گفت: "ان الله یحول بین المرء و قلبه"
.:: خدا حائله؛ بین انسان و قلبش! (انفال/24) ::.

گفتم: ولی انگار اصلا منو فراموش کردی...
گفت: "فاذکرونی اذکرکم"
.:: منو یاد کنید تا یاد شما باشم! (بقره/152) ::.

گفتم: خسته ام...از همه چی. تا کی باید منتظر موند؟
گفت: "و ما یدریک لعل الساعة تکون قریبا"
.:: تو چه می‌دونی! شاید موعدش نزدیک باشه (احزاب/63) ::.

گفتم: تو بزرگی و نزدیکت برای منه کوچیک خیلی دوره! تا اون موقع چیکار کنم؟
گفت: "فاصبر لحکم ربک و لاتطع منهم ءاثما او کفورا"
.:: بر حکم پروردگارت صبر کن و هیچوقت از مردم گناهکار و کافر اطاعت نکن (انسان/24) ::.

گفتم: صبر...؟! تو خدایی! تو صبوری!... من چی؟! من بنده ام و ظرف صبرم کوچیک...

گفت: "و جزاهم بما صبروا جنة و حریرا"

.:: و بخاطر صبوریشان بهشت و لباس حریر به آنها پاداش می دهند! (انسان/12) ::.

از خودم خیلی خجالت کشیدم...

گفتم: خدایا! خیلی چاکریم!

گفت: "ان هذا کان لکم جزاء و کان سعیکم مشکورا"

.:: این پاداش شماست! و تلاش شما قابل تقدیر و تشکر است! (انسان/22) ::.

گفتم: از بهشت برام میگی؟!...

گفت: "عینا فیها تسمی سلسبیلا"

.:: در آنجا چشمه ایست به نام سلسبیل. (انسان/18) ::.

گفتم: بهشتیا چطور؟!

گفت: "علیهم ثیاب سندس خضر و استبرق حلوا أساور من فضة و سقاهم ربهم شراباً طهورا"

.:: لباسهایی از دیبای سبز و استبرق به تن دارند و به دستبندهای نقره آراسته اند و پروردگارشان به اونها شراب طهور می نوشاند! (انسان/21) ::.

گفتم: در برابر این همه مهربونیت چیکار می‌تونم بکنم؟

گفت: "یوفون بالنذر و یخافون یوما کان شره مستطیرا"

.:: نیکان به نذر خود وفا می کنند و از روزی که شر آن انکار ناپذیر است میترسند (انسان/7) ::.

گفتم: بعضی وقتا خیلی احساس تنهایی می‌کنم...
گفت: "فانی قریب..."
.:: من که نزدیکم! (بقره/۱۸۶) ::.

گفتم: تو همیشه نزدیکی؛ این منم که گاهی وقتا انقد دور میشم که...

کاش می‌شد برا همیشه نزدیک بمونم.
گفت: "و اذکر اسم ربک بکر‌‌ه و اصیلا"

.:: هر صبح و شام، نام پروردگارت رو پیش خودت، یاد کن (انسان/۲۵) ::.

اما اینم یادت باشه که:

"و من الناس من یعبد الله علی حرف فان اصابه خیر اطمأن به و ان اصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الآخرة"
.:: بعضی از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت می‌کنن. اگه خیری بهشون برسه، امن و آرامش پیدا می‌کنن و اگه بلایی سرشون بیاد، از دین برگشته و رو گردون میشن. اینها تو دنیا و آخرت ضرر می‌کنن (حج/11) ::.

"ان هولاء یحبون العاجلة و یذرون ورائهم یوما ثقیلا"

.:: این مردم (همون کسایی هستن که فقط) دنیا رو دوست دارند؛ در حالیکه روز سختی رو در پشت سرشون رها می کنند... (انسان/27) ::.

گفتم: یه موقع هایی دلم خیلی می گیره...
گفت: "بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا"
.:: (به چی دلخوش کردی؟!) باید به فضل و رحمت خدا شاد بود! (یونس/58) ::.

"یدخل من یشاء فی رحمة..."

.:: هر کسی رو که بخواد مشمول رحمتش می کنه... (انسان/31) ::.

گفتم: توکلت علی الله!
گفت: "ان الله یحب المتوکلین"
.:: خدا اونایی که توکل می‌کنن رو دوست داره! (آل عمران/159) ::.

ناخواسته گفتم: الهی و ربی من لی غیرک...
گفت: "الیس الله بکاف عبده"
.:: آیا خدا برای بنده‌اش کافی نیست؟!... (زمر/36) ::.

گفتم:...

دیگه چیزی برای گفتن نداشتم...

"ایده از تبیان"

مبادا راه رو گم کنی؟!

"یاعلی"

آسمونم دوباره بارونیه...

namash-ensan-bud — Thu, 04 Oct 2007 19:09:18 GMT

"یا مجیب الدعوة المضطرین..."

باز هم صدات میزنم...

باز از ناتوانی هام میگم، از ضعفم...

دست نیازم رو به سوی تو دراز میکنم...

ای که جز به درگاهت پناهی نیست!

یاریم کن به روزه گرفتن، به شب زنده داری...

نیازمند یاد توام، ای بی نیاز

یادت رو برام ابدی کن.

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

محمد به غار حرا رفت. با خدای خود راز و نیاز کرد.

جبرئیل بر وی نازل شد. پیام الهی را بر او خواند.

محمد بخوان!

خواندن نمیدانم...

بخوان محمد!

بخوان!

چه چیزی را بخوانم؟...

" اِقْرَءْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذى خَلَق... خَلَقَ الانْسانَ مِنْ عَلَقٍ"

و این آغاز نزول قرآن بود...

"شَهْرُ رَمَضانَ الّذى اُنزِلَ فِيهِ الْقُرآنُ..."

"اِنّا اَنْزلناهُ في لَيلَةِ القَدْر"

"اِنّا اَنْزلناهُ فِى لَيلَةٍ مُبارَكَةٍ اِنّا كُنّا مُنْذِرينَ"

قرآن در شب قدر يكبار بر بيت المعمور يا بيت العزة كه در آسمان اول است نازل شد، سپس به تدريج بر پيامبر(ص) نزول يافت...

"إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنزِيلًا"﴿23﴾

ما قرآن را بر تو نازل کردیم...

شب قدر...

شبی بـرتر از هــــزار ماه !

شبی که خدا زیباترین و عاشقونه ترین غزلهاشو، پرجاذبه ترین و جادویی ترین کلماتش رو

بر انسان فرو فرستاده !

شبی که فرشته های خدا با صدای ریزش بارون رحمتش، ناب ترین سرود هاشونو

در ستایش این شب سر میدن...

امشب آخرین شب قدره!

شب سرنوشت و تقدیر! شب باریدن حکمت از آسمون !

شبی که خدا تموم نعمتهاشو، تموم رحمت و مغفرتشو ارزونیمون می کنه !

شبی که سرنوشت هر کسی فقـط و فقـط به دست خودش تعیین می شه...

امشب سکوت و سکون مفهومی نداره، هر چی هست ضربه است و هرچی هست فریاده !

فقط از دستش نده، همین !

"وَ مِنَ الَّیلِ فَاسجُد لَهُ وَ سَبّحهُ لَیلاً طَوِیلا"ً(26)

و پاسی از شب را برای او سجده کن و شبی طولانی او را تسبیح گوی...

آسمونم دوباره بارونیـه پرتقـال دلم بازم خونیـه

ببار واسه گریه کمی روم بشه ببـار ببـار کـه قـلبــم آروم بشه

انگـار خـودِ خـودِ غـم غـروبـم آی آسمون،آی آسمون خوبم

ببار که آتیش دلم بخوابه ببار بـرای قـلب من ثوابه

میخوام پر از حس تلاطم بشم ببـار که لای بارونـت گـم بشم

ببار که بغضم ترکید تو سینه ببار که اشکامو کسی نبینه

خـدا جونم بازم صدات میکنم بشنو ثواب داره دعات میکنم

می میـرما یـه وقـت نگـی نگفتـم خدا خدا به دست و پات می افتم...

_{"نادر ختایی"}

التماس دعا...

"یاعلی"

یا علی گفتیم و ...

namash-ensan-bud — Mon, 01 Oct 2007 13:36:18 GMT

" اَللّهُمَّ اِنّی اَسئَلُکَ بِاسمِکَ..."

صدایت میزنم،با واژه هایی که دوستشان دارم.

و بارها تکرارشان میکنم.

و می گویم

و می گویم...

بلکه به معجـزه ی این کلمات، آرام شوم...

"سبحانک یا لا اله الا انت..."

"الغوث الغوث خلصنا من النـار یا رب"

آرامشم از نام توست؛

خــدای آرامـش دهنـده ی لحظه هـا !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شب آخر، خانه ی دخترش بود، ام کلثوم...

سفره ی افطار را که جلویش پهن کرد، نگاه کرد به صورت دخترش، اشک جمع شده بود توی چشمهایش...

_ آخر بابا جان! کی دیده ای پدرت توی یک وعده دو نوع غذا بخورد؟

دخترش خم شد یکی از ظرفها را بردارد، گفت:« آن یکی را بردار.»

ام کلثم که ظرف شیر را برداشت، نان ماند توی سفره و نمک...

شب آخر خانه ی ام کلثوم...

نماز می خواند. گریه می کرد. ذکر می گفت. می رفت از اتاق بیرون. نگاه می کرد به آسمان. زیر لب چیزی می گفت. می آمد داخل، به سجده می رفت. استغفار می کرد. می نشست. گریه می کرد. نماز می خواند. می رفت از اتاق بیرون. به آسمان نگاه می کرد. زیر لب چیزی می گفت...

می گفت: « اللهم بارک لی فی الموت؛ خدایا ! مرگ را برایم مبارک کن...»

سحر شده بود. از خانه که می رفت بیرون، مرغابی ها آمدند جلوی دست و پایش. پر و بالشان را توی هوا تکان دادند. سر و صدا کردند. جلوی راهش را گرفتند. علی اما از بینشان راه باز کرد و رفت...

مرغابی ها ولی هنوز پر و بال می زدند تا به گرد پایش برسند...

دستگیره ی در، کمربندش را گرفت. گیر کرد. یک قدم جلو رفت و دوباره برگشت. دست انداخت، کمربندش را رهانید. راه افتاد...

دستگیره انگار هنوز دستش دراز بود برای گرفتن کمر امیرالمؤمنین...

صدای علی توی مسجد کوفه پیچیده بود: « فزت و رب الکعبه...»

ضربه ی شمشیر زهر آلود که فرقش را شکافت، توی محراب مسجد کوفه، در سجده ی نماز،

گفت: « به خدای کعبه رستگار شدم...»

"یا راحم العبرات..."

کدام چشم امیدواری را تو گریان تحمل کرده ای؟!...

"یا ناصر غیر منصور..."

مگر من به غیـر تو می شناسـم؟

"یا انیس القلوب..."

مگر جز تو دل به معشوق دیگری داده ام؟

"با ملجأ العاصین..."

مگر به منـزلی جز خانه ی تو راه می برم؟

"یا مجیب الدعوة المضطرین..."

درست است که خسته و درهم شکسته ،پرنده ی امید پای بسته

و خواب از چشم رسته از بارگاهت رانده شوم؟!

"یا نعم المجیب..."

ای خدایی که بهترین اجابت کننده ای؛

به حق این روزای عزیزت، به حق این روزایی که تو بی نهایت دوسشون داری

نا امیدمون نکن؛همین...

تو این لحظه های ناب آسمونی همدیگرو فراموش نکنیم؛

التماس دعا...

"یاعلی"

دل نبستن، سخت ترین و قشنگ ترین کار دنیاست !

namash-ensan-bud — Wed, 26 Sep 2007 19:46:18 GMT

گریزونیم...

از خوبی کردن و بخشش اموالمون.

از زندگی ما رو همین بس که دو دستی بچسبیم به مال دنیا.

چشم می بندیم به روی همه ی فرصتای خوبی کردن...

خدایا !

توی این روزای خوبت، ما رو به خوبی ها نزدیک کن و از نافرمانی ها دور...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

"به خدا قسم!

هرکس با اموالش به کمک مومن محتاج و گرفتار نشتابد

از غذاها و شراب های بهشتی نخواهد نوشید..."

امام صادق (ع)

در روایت اومده که امام صادق(ع) و تعدادی از یارانشون بعد از اعمال حج گوشه ای نشسته بودند و انگور میخوردند که سائلی اومد و درخواست کمک کرد. امام مقداری انگور برداشتند تا به سائل بدند، اما سائل قبول نکرد و گفت : "به من پول بدهید." امام گفتند:" خیر است، پولی ندارم."

سائل مایوس شد و رفت، ولی چند قدم بیشتر نرفته پشیمون شد، برگشت و گفت:" پس همان انگور را بدهید." امام فرمودند:" خیر است " و انگور رو به سائل ندادند.

کمی بعد سائل دیگه ای اومد و کمک خواست.

امام به او هم یک خوشه انگور دادند. سائل انگور رو گرفت و گفت:"سپاس خداوند عالمیان را که به من روزی رساند."

امام وقتی این جمله رو میشنوند، هر دو مشتشون رو پر از انگور میکنند و به اون میدند و سائل بازهم خدا رو شکر کرد...

امام به یکی از همراهانشون فرمودند:" چقدر پول همراهت هست؟" او هم بیست درهم به سائل بخشید و سائل برای بار سوم هم خداوند رو سپاس گفت...

امام در این موقع جامه ی خودشون رو درمیارند و به سائل میدند.

سائل هم اینبار لحنشو عوض میکنه و از امام تشکر میکنه.

و بعد از اون امام دیگه چیزی به سائل نمیدند.

دوستان امام که اونجا بودند گفتند:" ما چنین استنباط کردیم که اگر سائل همچنان به شکر خداوند ادامه میداد، باز هم امام به او کمک میکرد، ولی چون لحن خود را تغییر داد و از خود امام تمجید کرد، دیگر کمک ادامه نیافت."

"اٍنُّما نُطعِمُکُم لِوَجهِ اللهِ لَا نُرِیدُ مِنکُم جَزَآءً وَ لَا شُکُوراً"(۹)

و گویند، ما فقط برای رضای خدا به شما طعام می دهیم

و از شما پاداش و سپاسی نمی خواهیم...

ما کجاییم؟؟

ما که نه تنها در برابر کاری که کسی برامون انجام میده و یا چیزی رو که میخوایم در اختیارمون میذاره هرچقدر جمله تشکرآمیز بلدیم رو تحویلش میدیم خیلی وقتا برا اینکه کارمون درست بشه و حاجتمون روا چه کارا که نمیکنیم...

اونوقت چطور میشه که بازم خداوند مهربونیشو ارزونی ما میکنه؟؟

خدایا کاش ما به این باور میرسیدیم که تو از رگ گردن هم به ما نزدیک تری...

خدایا کاش ما به این باور می رسیدیم که همه وسیلن،وسیله ای که لطف و نعمت تو رو به ما برسونن...

خدایا کمکمون کن...

" مبادا راه رو گم کنی؟! "

"یا علی"

صدام کردی که برگردم به پرواز ، به اوج حس سبز با تو بودن...

namash-ensan-bud — Sun, 23 Sep 2007 17:13:18 GMT

خدایا !

دلم میخواد که در کنار تو در تو و در اطراف تو باشم دلمو تنها نذار...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بال هایت را کجا جا گذاشتی...؟

پرنده بر شانه های انسان نشست.

انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: "اما من درخت نیستم. تو نمیتوانی روی شانه من آشیانه بسازی."

پرنده گفت: "من فرق درختها و آدمها را خوب میدانم. اما گاهی پرنده ها و آدمها را اشتباه میگیرم."

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت:" راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟"

انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: "نمی دانی، توی آسمان چقدر جای تو خالی ست..."

انسان دیگر نخندید.

انگار ته ته خاطراتش چیزی را بیاد آورد.

چیزی که نمی دانست چیست.

شاید یک آبی دور، یک اوج دوست داشتنی...

پرنده گفت:" غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند فراموش می شود."

پرنده این را گفت و پر زد...

انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک ابی بزرگ افتاد،

و بیاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد...

آنوقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت:

"یادت می آید تو را با دو پا و دو بال آفریده بودم؟!"

"زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما تو آسمان را ندیدی."

"راستی! عزیزم بالهایت را کجا جا گذاشتی؟..."

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.

آنوقت رو به خدا کرد و گریست...

«عرفان نظرآهاری»

"إِنَّ هَذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلاً"(۲۹)

این یک یادآوریست و هرکسی خواهد راهی بسوی پروردگارش پیش گیرد...

جای خالیشو حس میکنی؟؟

تا حالا چقد شده که دلت از همه چیز گرفته؟؟

تا حالا چقد شده که رو زمین چیزی برا آروم کردنت وجود نداشته؟؟

دلت برا آسمونو آسمونیا تنگ شده؟؟

بالهای پروازتو میخوای؟؟

ما خودمون پر زدن رو از یاد بردیم...

" مبادا راه رو گم کنی؟! "

"یا علی"

ان الله مع الصابرین...

namash-ensan-bud — Wed, 19 Sep 2007 14:37:18 GMT

خدایا !

هجوم رنج و غم به من رو با توانایی خودت از بین ببر؛ و شیرینی برآورده شدن حاجاتم رو به من بچشان.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

"لقد کانَ لکٌم فٍي رَسٌولِ اللهِ اٌسوَة حَسَنَة..."

صبر پیامبر!

اونهایی که مقام معنوی و عظمت پیامبر (ص) رو نمی دونستند، در سخن گفتن، درخواست کردن و برخورد کردن، گاهی گستاخانه و بی ادبانه رفتار می کردند؛ رفتاری از سر کبر و غرور یا تعصب جاهلیت.

اما رفتار والا و حسن خلق رسول خدا (ص) از شدت اون می کاست و کوه غرورشون رو متلاشی می کرد.

به نقل از انس بن مالک، روزی یکی از اعراب بادیه نشین سراغ پیامبر اومد و در برخورد، به شدت ردای اون بزرگوار رو کشید، تا اونجایی که حاشیه ی ردا بر گردن رسول خدا (ص) خط انداخت...

بعد رو به پیامبر کرد و گفت: یا محمد! از آن اموال خدا که در اختیار توست، دستور بده که به من بدهند!

حضرت نگاهی به مرد کرد، لبخندی زد و دستور داد که چیزی به اون بدهند!...

خدایا! این فقط یه نمونه از صبر ایشونه،فقط یه نمونه...

حضرت علی (ع) می فرمایند: پیامبر خدا در برابر جفا و تندی غریبه ها، در حرف زدن، سوال کردن و درخواستها شون، اون قدر صبر و تحمل از خودشون نشون می دادند که اصحاب تصمیم می گرفتند اون افراد رو جلب و مؤاخذه کنند و نذارند رسول خدا مورد آزار قرار بگیرند...

" وَ جَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً "_(۱۲)

و به خاطر صبوریشان، بهشت و لباس حریر به آنها پاداش می دهند...

صبــر !

کلمه ی آشنایی که خیلی وقتا از طرف اطرافیان توصیه میشی به داشتنش،

خیلی وقتا هم خودت می خوای که اونو داشته باشی،

کلمه ای که خیلی وقتا از شنیدنش منزجر میشی و خیلی وقتا آروم...

کلمه ای که باید درکش کنی تا به معجزش پی ببری!

خدایا تو خودت گفتی که با صابرین هستی و دوسشون داری،

ما قدم اول رو بر میداریم،

خدایا ما می خوایم که صبور باشیم،همیشه...

تو کمکمون کن...

"مبادا راه رو گم کنی؟!"

"یا علی"

و این، آغاز انسان بود...

namash-ensan-bud — Sat, 15 Sep 2007 13:50:18 GMT

خدایا !

ما رو از ادامه پیدا کردن عیب ها و نافرمانی هامون توی این ماه باز دار تا جایی که هیچ کدوم از فرشتگانت نتونه بیشتر از ما به درگاهت نزدیک بشه و اطاعت تو رو بکنه...

رسول خدا(ص) می فرمایند:

"ماه رمضان، ماه خدای عزوجل است که در آن پاداش کارهای نیک دو برابر می شود و گناهان انسان زدوده...

ماه رمضان، ماه برکت و افزایش است.

ماه رمضان، ماه بازگشت و انابه است.

ماه رمضان، ماه رهایی از جهنم و دستیابی به بهشت است.

پس ای مردم! در ماه رمضان از هر کار حرامی دوری کنید و در آن بسیار قرآن بخوانید...

و تمام اوقاتش را به ذکر و یاد پروردگارتان مشغول شوید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و این، آغاز انسان بود...

از بهشت که بیرون آمد، دارائی اش فقط یک سیب بود. سیبی که به وسوسه آن را چیده بود و مکافات این وسوسه هبوط بود.

فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد.

انسان گفت: اما من به خودم ظلم کرده ام، زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد،پس زمین از بهشت بهتر است...

خدا گفت: برو و بدان که جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد. زمینی آکنده از شر و خیر، آکنده از حق و باطل، از خطا و ثواب؛ و اگر خیر و حق و ثواب پیروز شد تو باز خواهی گشت، وگرنه...

و فرشته ها همه گریستند.

اما انسان نرفت...

انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود.

و آن وقت خدا چیزی به انسان داد...چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت. انسان دست هایش را گشود؛

و خدا به او اختیـار داد...

خدا گفت: حالا انتخاب کن. زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شده ای. برو بهترین را برگزین که بهشت پاداش به گزیدن توست!

عقل و دل و هزاران پیامبر دیگر نیز با تو خواهند آمد،تا تو بهترین را برگزینی.

و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را .

و این، آغاز انسـان بود...

^{«عرفان نظر آهاری»}

" إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً "(۳)

ما راه را به او نشان دادیم یا شکر می کند و یا ناسپاسی می نماید...

نباید بگیم یعنی میشه ما راهی رو که از زمین به بهشت میره رو پیدا کنیم؟؟

یعنی میشه خیر و حق و ثواب رو توشه راه کنیم؟؟

یعنی میشه ما دوباره به بهشت برگردیم؟؟

ما میتونیم راه رو پیدا کنیم چون اختیار داریم ما به بهشت بر میگردیم اگه بخوایم.

اصلاً بیاین همه مون روی پس زمینه موبایلمون بنویسیم:

" مبادا راه رو گم کنی؟! "

من امتحان کردم خیلی تاثیر داره شما هم امتحان کنید!

"یا علی"

تيزر تصويري تسنيم 2 ::: مشاهد و دانلود