خدایا !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بال هایت را کجا جا گذاشتی...؟

پرنده بر شانه های انسان نشست.

انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: "اما من درخت نیستم. تو نمیتوانی روی شانه من آشیانه بسازی."

پرنده گفت: "من فرق درختها و آدمها را خوب میدانم. اما گاهی پرنده ها و آدمها را اشتباه میگیرم."

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت:" راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟"

انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید. 

پرنده گفت: "نمی دانی، توی آسمان چقدر جای تو خالی ست..."

انسان دیگر نخندید.

انگار ته ته خاطراتش چیزی را بیاد آورد.

چیزی که نمی دانست چیست.

شاید یک آبی دور، یک اوج دوست داشتنی...

پرنده گفت:" غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند فراموش می شود."

پرنده این را گفت و پر زد...

انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک ابی بزرگ افتاد،

و بیاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد...

آنوقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت:

"یادت می آید تو را با دو پا و دو بال آفریده بودم؟!"

"زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما تو آسمان را ندیدی."

"راستی! عزیزم بالهایت را کجا جا گذاشتی؟..."

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.

آنوقت رو به خدا کرد و گریست...

                                                                                                                    «عرفان نظرآهاری»