فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد.

انسان گفت: اما من به خودم ظلم کرده ام، زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد،پس زمین از بهشت بهتر است...

خدا گفت: برو و بدان که جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد. زمینی آکنده از شر و خیر، آکنده از حق و باطل، از خطا و ثواب؛ و اگر خیر و حق و ثواب پیروز شد تو باز خواهی گشت، وگرنه...

و فرشته ها همه گریستند.

اما انسان نرفت...

انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود.

و آن وقت خدا چیزی به انسان داد...چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت. انسان دست هایش را گشود؛

و خدا به او اختیـار داد...

خدا گفت: حالا انتخاب کن. زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شده ای. برو بهترین را برگزین که بهشت پاداش به گزیدن توست!

عقل و دل و هزاران پیامبر دیگر نیز با تو خواهند آمد،تا تو بهترین را برگزینی.

و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را .

.

.

.

و این، آغاز انسـان بود...