شب آخر خانه ی ام کلثوم...

نماز می خواند. گریه می کرد. ذکر می گفت. می رفت از اتاق بیرون. نگاه می کرد به آسمان. زیر لب چیزی می گفت. می آمد داخل، به سجده می رفت. استغفار می کرد. می نشست. گریه می کرد. نماز می خواند. می رفت از اتاق بیرون. به آسمان نگاه می کرد. زیر لب چیزی می گفت...

می گفت: « اللهم بارک لی فی الموت؛ خدایا ! مرگ را برایم مبارک کن...» 

سحر شده بود. از خانه که می رفت بیرون، مرغابی ها آمدند جلوی دست و پایش. پر و بالشان را توی هوا تکان دادند. سر و صدا کردند. جلوی راهش را گرفتند. علی اما از بینشان راه باز کرد و رفت...

مرغابی ها ولی هنوز پر و بال می زدند تا به گرد پایش برسند...

دستگیره ی در، کمربندش را گرفت. گیر کرد. یک قدم جلو رفت و دوباره برگشت. دست انداخت، کمربندش را رهانید. راه افتاد...

دستگیره انگار هنوز دستش دراز بود برای گرفتن کمر امیرالمؤمنین...

صدای علی توی مسجد کوفه پیچیده بود: « فزت و رب الکعبه...»

ضربه ی شمشیر زهر آلود که فرقش را شکافت، توی محراب مسجد کوفه، در سجده ی نماز،

گفت: « به خدای کعبه رستگار شدم...»

"یا راحم العبرات..."

کدام چشم امیدواری را تو گریان تحمل کرده ای؟!...

"یا ناصر غیر منصور..."

مگر من به غیـر تو می شناسـم؟

"یا انیس القلوب..."

مگر جز تو دل به معشوق دیگری داده ام؟

"با ملجأ العاصین..."

مگر به منـزلی جز خانه ی تو راه می برم؟